Αγαπημένο μου αναγνωστικό κοινό,Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς θα πρόσεξαν ότι λείπω πολύ καιρό τώρα από τα ιστολογικά δρώμενα. Τόσο που παρολίγον να ξεχάσω τους κωδικούς πρόσβασης στο Γιορ ατενσιον πλιζ. Μα τη ματαιότητα οι ηλεκρονικές εκδόσεις ιδεων όμως! Να μην έχει η συγγραφέας πρόσβαση στο ίδιο της το έργο δίχως τα καταραμένα πασγουορντ?; Και να βλέπω στην οθόνη να μου χαμογελάει επιδεικτικά η φωτογραφία του προφιλ μου, με ύφος υπεροψίας και αυταρέσκειας ανημπορή να κάνω κάτι.
Ένοιωσα σαν το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη . Ένα περίεργο ρίγος άρχισε να με διαπερνά με την ιδέα ότι θα με κοιτάζει το έργο μου στο πέρασμα των αιώνων και δεν θα είμαι ικανή να το ολοκληρώσω.
Πήρα λοιπόν ευθύς τηλέφωνο δυο από τους φανατικότερους αναγνώστες και συναδέλφους συγγραφείς, έξαλλη και αλλόφρων. Αφού με άκουσαν με προσοχή κατέληξαν ομόφωνα ότι πρόκειται για προβοκάτσια και ότι έπεσα θύμα αντιζηλιών και υπέρμετρων συμφερόντων. Με συμβούλεψαν να δημιουργήσω ένα καινούριο ιστολόγιο αναβαθμισμένο είς την γαλλικήν. Ένα ‘’Γιορ ατενσιον, ζι βου πλε’’
Ενθουσιάστηκα. Δύσκολο να σας περιγράψω πόσο.
Βγήκα έξω στην βεράντα, κάπνισα ένα τσιγάρο και έδωσα ένα τίτλο ανάλογο της απόγνωσης μου στο τελευταίο Chapter σέβεν ‘’the end’’ . Τότε λοιπόν στο ζενίθ του καλλιτεχνικού μου οίστρου ήταν που θυμήθηκα τους κωδικούς ώστε να επανέλθβ κοντά σας. Αγαπητό και αγαπημένο μου αναγνωστικο κοινό.
Επιστρέφω στο δωμάτιο του υπολογιστή, με το ίδιο τσιγάρο, τη γόπα του οποίου είχα κολλημένη πεισματικά στα χείλη μου να ξεκινήσω την ανιαρή και χρονοβόρα διαδικασία της δακτυλογράφησης. (..Συνεχίζεται..)
No comments:
Post a Comment