Chapter νάιν: Διακοπές - Room to let

(Αυτοπορτραίτο?) ιδιοκτήτριας ενοικιαζομένων σε δελεαστική πόζα.

Αγαπητοί bloggers,

Σήμερα θα ήθελα να εκφράσω τα παράπονα μου για την κατάσταση διακοπές στην Ελλάδα τον Αύγουστο. Ναι, καλά ακούσατε τον Αύγουστο και μην με συμβουλέψει σας παρακαλώ κανείς να πάω άλλο μήνα διότι απλούστατα δεν μπορώ. Ούτε να μπορέσω μπορώ (αντιλαμβάνεστε...). Είναι α-δ-υ-ν-α-τ-ο-ν.
Και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από εμένα και (από μερικούς εσάς) οι φιλόξενοι νησιώτες μας.
Συνήθως αυτές που κουμαντάρουν τα του -ενοικιαζόμενου- είναι γυναίκες. Πονηρές, (κουτοπόνηρες), κοντόχοντρες, με ίχνη χθεσινού μακιγιάζ, γαμψή μύτη ή πλακουτσωτή (σε καμία περίπτωση γαλλική), και φυσικά μελαχρινές. Προσπαθούν να 'κόψουν' τον πελάτη από το τηλέφωνο και να αποφασίσουν για το ποιόν του δωματίου που μπορούν να ενοικιάσουν και φυσικά το ποσό. Τα δύο τελευταία δεν είναι σε καμία περίπτωση ανάλογα. Διότι, από τη στιγμή που και ο Σημίτης απέκτησε επιδερμίδα λεία και απαλή σα κώλου μωρού πριν πολλά χρόνια στις προεκλογικές αφίσες, και εγώ δείχνω θεά στη digital δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρασυρθεί ο κάθε ανίδεος τουρίστας από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες που πασάρουν οι άνω πονηρές γυναίκες στα διάφορα web-site και τουριστικά έντυπα.

Ξεκινώντας από τη φανταστική θέα (που προφανώς τραβήχτηκε από την ταράτσα του σπιτιού, η από κάποιο γειτονικό λόφο-βουνό). Με κάποια επίκυψη στις 180⁰ προς πάσα κατεύθυνση ίσως καταφέρεις να δεις μια σταλίτσα γαλάζια θάλασσα κακόμοιρε τουρίστα των ελληνικών νησιών, που τόσο σου έλειψε στη τσιμεντούπολη που μένεις.

Συνεχίζοντας με τις δελεαστικές προσφορές τύπου – κλείστε σε μας- και σας παρέχουμε δωρεάν αυτοκίνητο η μηχανάκι, ή έκπτωση 30% για κρατήσεις μέσω internet, και βέβαια η άνω κύριες σε βεβαιώνουν πως οι προσφορές αυτές ισχύουν μόνον και αυστηρά για χαμηλή σεζόν. Τον Αύγουστο κωλοπιάνουμε γιατί έτσι γουστάρουμε.

Και μην διανοηθείς φτωχέ οικογενειάρχη, μεροκαματιάρη να αναφέρεις ότι έχεις δελτία κοινωνικού τουρισμού γιατί δεν πρόκειται να βρεις δωμάτιο ούτε στη παράγκα του Μπαρμπαγιώργου (βλ.Chapter σέβεν) στο Άνω Κατσαβραχωχώρι , πέρα απ’ το βουνο κόντα στη ρεματιά με τα έλατα ( 100m από τη Θάλασσα θα λέει το site).

Διότι ανέφερα σε μια κυρία-ιδιοκτήτρια πανσίον τηλεφωνικά ότι ενδιαφέρομαι για ένα δωμάτιο

BusinessΚλώσα: (Με ρωτάει όλο γλύκα και όλο μέλι) ethnic?

Τουρίστρια: Δε ξέρω τι εννοείται, ένα κανονικό, φθηνό δωμάτιο θα ήθελα..

BusinessΚλώσα: (Φανερά απογοητευμένη με δείγμα εκνευρισμού) Με κοινωνικό τουρισμό είστε?

Τουρίστρια: (προσβεβλημένη) όχι

BusinessΚλώσα: (με ύφος ταβερνιάρη που κάνει σούμα) Τα ethnic δωμάτια κάνουν 90€ .. μπορώ να σας δώσω ένα όχι ethnic με 40€ , είναι πολύ ωραίο καθαρό με τα πλακάκια του με τα όλα του. Πολύ ωράιο

Τουρίστρια: (καχύποπτα) Μπαλκόνι έχει?

BusinessΚλώσα: ΌΧΙ , έχει ένα παράθυρο όμως. Μεγάλο.

Να χωράς να πηδήξεις άμα σκάσεις το καταμεσήμερο. H κατάσταση έγινε πολύ ethnic αναγνωστικόν μου κοινό. Και οι τιμές επίσης. Έβαλα πλώρη για Κυκλάδες αλλά η απογοήτευση ήρθε τόσο γρήγορα όσο κρατάνε οι όμορφες διακοπές. Καμιά φορά που ακούω πως η Τουρκία μας τρώει λάχανο τον τουρισμό λόγω φτηνών τιμών, και σκέφτομαι ‘καλά να πάθουμε’. ‘Καλά να πάθουνε’ μάλλον. Διότι στην δική μου πόλη έρχεται μόνο ethnic τουρισμός (Αθηναίοι που θεωρούν πως η Θράκη χρειάζεται διαβατήριο και αγοράζουν σουτζούκ-λουκούμ για τη πατρίδα).

Για τα ξενοδοχεία δε θα μιλήσω διότι είναι αξιοπρεπή όσον αφορά το τίτλο και τα αστέρια που μετράνε. Τώρα που είπα αστέρια διαβάσα κάτι πολύ όμορφο στο blog της φίλης μου ggk

«Εμάς, που όταν πάμε διακοπές δεν μας νοιάζει πόσα αστέρια θα έχει το ξενοδοχείο αλλά το πόσο όμορφο θα είναι το φυσικό τοπίο και που δεν πάμε ποτέ στην παραλία για να αράξουμε με το ον δε ροκς ποτό μας πληρώνοντας ένα κάρο λεφτά για "να μας δουν και να τους δούμε " αλλά πάμε για να ηρεμήσουμε ακούγοντας το νερό καθισμένοι στη σκιά των πεύκων». http://librinfoscience.blogspot.com/

και κάπου εδώ θα σας αφήσω να χαζέψω καμιά φωτογραφία απο νησιά. Είναι έρωτας.

Chapter έητ: Λουτσιάνο μέρος 2

Σημέρα η μέρα μας θα είναι και πάλι λογοτεχνική αγαπητοί και αγαπημένοι μου αναγνώστες.
Μετά της Πανελλαδικής και πανβαλκανικής επιτυχίας που είχε το Chapter ουάν, και που βεβαίως συμβάλλατε και εσείς ,συμμεριζόμενη την αγωνία σας αποφάσισα να σας αποστείλω την συνέχεια του Λουτσιάνου αποσπασματικά από το ίδιο βιβλίο που υπενθυμίζω ΔΕΝ έχω γράψει εγώ.
Δάφνη


………………………………………………….. ( μετά από κάποια κεφάλαια-χρόνια)

Επαρήγγειλα εκ των έξω και εφάγαμε όλοι ως μικρά παιδιά, μετά των δαχτύλων, χωρίς την παραμικράν ντρο­πήν ετεμαχίζαμε το κοτόπουλον και ετραβάγαμεν τας πέ­τσας, τα στόματά μας είχον γίνει γυαλιστερά εκ της λίγδας – εσκάσαμεν. 'Ηπιαμε και πολύ.
Ξαφνικά ο Όμηρος ήλθε εις εν κέφι απίστευτον και ήρ­ξατο μιμούμενος τους πάντες, ηθοποιούς, τραγουδιστάς, βουλευτάς. Κατόπιν η Σοφία ήνοιξε την τηλεόρασιν, εμείς είχομεν αντίρρησιν, αλλά είπε «Θα βάλω εκείνο το κανάλι με τα βίντεοκλιψ βιντεοκλίπ», και είχε μίαν νεαράν τρα­γουδίστριαν ενδεδυμένη μόνον με τα απαραίτητα, η οποία ετραγούδα κάτι ενθουσιώδη ποπ τραγούδια, κι ύστερα εις άλλος νέος τραγουδιστής είπε και αυτός κάτι παρόμοιον χαρούμενον ποπ, και ξάφνου ήκουσα κάτι γνωστόν...
'Ητο η εισαγωγή από μίαν Θεσπεσίαν μελωδίαν, κάπου την ήξευρα, ήρχετο εις το μυαλό μου ως εκ του μακρόθεν και αρχικώς ενόμισα πως ήτο από ταινία τινά, αλλά δεν ηδυνάμην να Θυμηθώ, το κρασί με είχεν βαρέσει χτυπήσει σφοδρώς, και τότε είπεν η Σοφία «Αχ, να το, μεγάλη επι­τυχία αυτό το τραγούδι». Και είδον τον τραγουδιστήν, ο οποίος κάτι μου ενεθύμιζε. Ήτο κοντός, όχι πολύ, αλλά και ψηλόν δεν Θα τον έλεγες, και αρκούντως αδύνατος. Είχε εν μικρόν μουστάκιον άνωθεν του στόμάτος και μαλ­λί μακρύ έως τους ώμους. Εφόρει μαύρο πάντελόνι που εγυάλιζε, εν κίτρινο καναρινί υποκάμισον που έφεγγε και εν σακάκι πράσινο που ελαμπύριζε. Έπαιζε δε εις το κλα­ρίνον μίαν θεσπεσίαν μουσιχήν εισαγωγήν – το μόνον κα­λό εις την όλη εικόναν. Ξάφνου εσταμάτησε, είπε: «Γιορ ατένσιον, πλιζ, να απαγγείλω τον καημό της αγάπης...» – και εγώ μόνον τότε ηδυνήθην να διαβάσω αυτό που ενεφανίσθη εις το κάτωθεν της οθόνης, «Τορ 10 – Νο 4, Λουτσιάνο, "0n the beach" ("0 kaimos tis agapis")», και τότε ενεθυμήθην...
Θεέ μου, πρέπει να ήτο ο υιός του Λουτσιάνο! 'Οχι πρέ­πει, σίγουρα! Του ομοίαζε πολύ. 'Ιδιες κινήσεις, το κλα­ρίνον, ακόμη και εκείνο το νευρικό τικ εις το στόμα να σαλιώνει πάντοτε τα χείλη του λόγω του πνευστού, το χα­μόγελο, το κλείσιμο του ομματιού στο κοινό και, τέλος, το ντύσιμο! Ο υιός Λουτσιάνο δεν έπαιζε προς στιγμήν, το μουσικό κομμάτι του πατρός του ηκούγετο ως μπακγράουντ μπαγκράουντ και ο υιός απήγγελλε περιπαθώς, αλλά με αθλίαν προφοράν, το δράμα που αφηγείτο τότε ο πατήρ του εις την ιταλικήν, τώρα όμως εις την αμερικανι­κήν του εκδοχήν διά ευνοήτους λόγους μάρκεντινγκ μάρκε­τιγκ, ως εξής:
Γιου γουέρ γουόκινγκ ον δε μπιτς
Ως για να με συναντήσεις
Και σου είπα εγώ «Τι κιτς!»
Πριν προλάβεις να μιλήσεις...

Τότε έθεσε εις τα γυαλιστερά χείλη το κλαρίνον, ηκούσθη εκ νέου μία Θαυμάσια –είναι αλήθεια– εκτέλεσις του κομ­ματιού, μετά παύσις και συνέχεια της απαγγελίας:
Κι άρχισε μισαντερστάντιγκ
Γιατί νόμισες πω ς είπα
για τα ρούχα που φορούσες
κ αι όπως κείθε γιου γουέρ στάντιγγ
Και στα μάτια με κοιτούσες
Κλάμα ξάφνου γιου γουέρ στάρτιγκ...

«Είναι επιτυχία αυτό;» ρώτησα τη Σοφία, αλλά εκείνη έδειχνε συνεπαρμένη και μου έκανε «Σσς, σσς, πάψε ν' α­κούσουμε» -και συνεμορφώθην προς την υπόδειξίν της.
λοιπόν τώρα το μουσικό Θέμα του κλαρίνου είχε γίνει ολίγον πιο ποπ, και ηκούγοντο και άλλα όργανα, μαρά­κες, τούμπες, ρούμπες και τα συμπαρομαρτούντα, και τότε ο υιός καλλιτέχνης απήγγειλε το τελευταίο κομμάτι ^

Και σου είπα «Είσαι σίλι
Να ορκιστώ και σε καντήλι;
Είσ' η αγάπη μου η μεγάλη!
Το κορμί σου Θα με στείλει
Το φιλί σου είναι χοτ τσίλι
Σ' αγαπώ, δεν έχω άλλη!».

Κι ύστερα συνεπλήρωσε ομιλών: «Εντ νάου δε στόρι άι τολντ του γιου, γουιθ μιούζικ», οπότε ήρχισε η επανεκτέ­λεσις του κομματιού. Το κυρίαρχον όργανον ήτο μεν το κλαρίνον, αλλά ο ενορχηστρώσας είχε προσθέσει πέριξ του πολλά όργανα και το όλο αποτέλεσμα ηκούγετο πάρα πο­λύ γεμάτο. Φυσικά εκυριαρχούσε το μουσικό Θέμα που κάποτε είχα ακούσει εις το πανηγύρι, όταν ήμην μικρός, αλλά τώρα το ήκουγα εις διάφορας εκτελέσεις, πιο αργό, πιο γρήγορο - η Σοφία εξήγησε ότι εγίνετο από σλόου σε ντανς κι ότι αυτό το μουσικό είδος που ακούγαμε ελέ­γετο «ρέ-μιξ» .