Κάθομoυν κάποτε στο γραφείο του τέως σπιτιού μου, και έβλέπω τη θέα απο την κατσιβέλικη πλευρά της πόλεως, το Αλαν Κουγιού και διάφορα άλλα ασήμαντα πράγματα, Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τη τύχη να βλέπω και ένα τσίρκο comple με τα λιονταρια, κάτι καμήλες και κανα δύο γαιδάρους. Κακομοιρα πλάσματα..
Η 'πόλη' μου είναι ένα άσχημο χωριό. Χτισμένη σε ένα επίπεδο χαμηλότερο σχεδόν απο τη θάλασσα , θαρρείς πως κρύβεται απο ντροπή για τα χάλια της. Τα σπίτια της, τουρκόσπιτα του χείριστου είδους, άρχισαν να έχουν αρχαιολογική αξία. Ξεπετιούνται εδώ και εκεί, καθένα όπου το σπειρε ο νοικοκύρης του, ώστε οι δρόμοι που σχηματίζονται κατα σύμπτωσιν εν τω μεταξύ, να μην ξέρεις πουθε αρχίζουν και που οδηγούν. Κανένας άλλωστε δεν είναι μακρύτερος απο 30 μέτρα και όλοι έχουν τενεκεδένιες πινακίδες με μεγαλειώδη ονόματα: οδός Μ.Μ. Βασιλείου, οδός Μ.Μ. Ιωανικείου, οδός Μακεδονίας... Υπάρχει και μια οδός Ηρώων τόσο ένδοξη που έχει μετοονομαστεί σε Λεοφώρο (highway εις αγγλιστίν--- Heroes Highway)
Όσο για τους κατοίκους, α! αυτοί είναι πρωτοξάδελφοι του Μπαρμπαγιώργου:''Ελιές.ψιλιές, καλιές''
διότι το θέμα life ιν επαρχία είναι τρόπον τινά δύσκολο να συζητηθεί αν δεν υπάρχει προσωπικό βίωμα, και εμπειρία. Διότι, αγαπητοί και αγαπημένοι αναγνώστες πάσης φύσεως, το να αντιλαμβάνεσαι την επαρχία σε μια χώρα που το πλείστον ζει εις την πρωτεύουσα και κάποτε πολιτιστική συμπρωτεύουσα Βαλκανίων και Ευρώπης είναι θέμα.
Η αλήθεια είναι πως οι διάφοροι γνωστοί στο δρόμο έχουν κατά ένα περίεργο και ανεξήγητο τρόπο να σου ανακοινώσουν πάντα κάποιο ‘νέο’ που έχει σχέση με δουλειά ή οικογένεια. Και πολλοί ότι παντρεύονται. Η ανακοίνωση ενός γάμου προκαλεί πάντα μια έκπληξη παρόλο που δεν έχει απολύτως τίποτα το εκπληκτικό.
Έπειτα οι τυχαίες συναντήσεις είναι τόσο προγραμματισμένα ίδιες με το καθ’ όλα συνηθισμένο ‘μονότονο end’ που πλέον κάθε συνειδητοποιημένος επαρχιώτης τις αποφεύγει.
Λίγες πόλεις ομολογώ, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ‘ όχι άσχημες’, γιατί όμορφες σε καμία περίπτωση δε λέγονται. Θυμίζουν αθηναϊκά προάστια, ή σε πολλές περιπτώσεις είναι carbon. Παρόλα αυτά, συνεχίζονται να χτίζονται με την ίδια αισθητική που επικρατούσε μεταπολεμικά, με ελάχιστα πάρκα, κανένα ποδήλατο στους δρόμους και φυσικά χωρίς πρόβλεψη. Είναι άσχημο να μένεις σε μια όμορφη χώρα με άσχημες πόλεις. Και ζήτω ταπεινά συγγνώμη από το σπίτι μου με την ευχή να μη με πλακώσει, αλλά δε θα το παινέψω αναγνωστικό μου κοινό. Εκτός και αν μετακομίσω σε νησί.
