Chapter σίξ: Ανοιξη, και άνοιξε η καρδιά μας

Αγαπημένο μου αναγνωστικό κοινό,

Η αλήθεια είναι πως δεν δημοσιεύω συχνά στo blog. Κι αυτό όχι γιατί είμαι τεμπέλα, ούτε επειδής δεν ξέρω τι να γράψω. Είναι διότι, κάθε ποιοτικό μαγκαζίνο που σέβεται τον ευατό του, αναγνωστικόν μου κοινό, καλλιτεχνικού και επιστημονικού περιεχομένου, και όχι μοδάτου έχει ως συνήθως κυκλοφορία μηνιαία, ακόμα και τριμηνίαια (βλ. διαβάζω). Ακόμα, και οι μεγάλοι συγγραφείς τους παίρνει μήνες δια να συντάξουν ένα κεφάλαιο. Δια τούτον, λοιπόν, η ποιότης του Blog 'Γιορ ατενσιον πλιζ' επιβάλλει στην συγγραφέα στην όχι και τόσο συχνή σημοσίευση.
Ο παραπάνω πρόλογος, έγινε με αφορμή τα χιλιάδες comments, γράμματα, επιστολές, ηλεκτρονικά ταχυδρομεία των πιστών μου αναγνωστών (που η αλήθεια είναι πως δεν προλαβαίνω να δημοσιεύσω λόγω όγκου..(..sic). Το κέρασμα όμως αποφάσισα έπειτα απο βαθιά σκέψη και έντονη συζήτηση με τις τοπικές αρχές και τους αρμόδιους φορείς για τα πολιτιστικά της πόλης μας, να το αλλάξω απο κουραμπιέ σε σουτζούκ-λουκούμ προς τέρψιν και ευχαρίστησιν των γλυκατζίδων αναγνωστών μου.

Διότι εμένα δεν μου αρέσουν πολύ τα γλυκά, καθότι τα ελληνικά γλυκά έχουν έντονες επιρροές απο Οθωμανική αυτοκρατορία --είναι πολύ γλυκατζούρικα-.
Τα δε ευρωπαϊκά, καθότι υπήρξα και ευρωπαία τα βρίσκω πιο ανάλαφρα, αλλά κατά το πλείστον αδιάφορα.

Και μιας που ξεκίνησε έτσι η μέρα, το σημερινό μας chapter θα το αφιερώσουμε στο φαγητό.
Ανοιξη, και άνοιξε η καρδιά μας.

Εχθές το λοιπόν επισκέφτηκα, τον ιστοχώρο του Μαμαλάκη, http://www.eliasmamalakis.gr/agapimena.asp
και κάπου πήρε το μάτι μου τα αγαπημένα του, προιόντα απο super market και όχι μόνο όπως οι Φρυγανιές Χωριάτικες ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ που αμέσως προμηθεύτηκα και λάτρεψα.
Και σκέφτηκα το λοιπόν και ζήλεψα την ωραία ιδέα του χοντρού, ο οποίος σημειωτέων η δουλειά του είναι να ταξιδεύει και να τρώει και τέλως πάντων θα με φάει η ζήλια που δε σκέφτηκα εγώ να το κάνω πρώτη και το έκανε αυτός, για αυτό τον λόγο θα σας εκθέσω και εγώ αναγνωστικόν μου κοινό μια αγαπημένη λίστα με προιόντα αγαπημένα.
Το chapter αυτό φυσικά θα ανανεώνετε συχνά.
Ξεκινάω με πολύ βασικά πράγματα

Φετούλα, αγαπημένη και λατρεμένη εις τον αιώνα τον άπαντα. Έχω δοκιμάσει άπειρες μάρκες και τύπους worldwide. Και λέω worldwide, διότι μπορεί να μην υπάρχει φέτα-φέτα εκτός Ελλάδας, αλλά υπάρχουν πολλά τυριά επονομαζόμενα -τύπου φέτας. Στην Αγγλία, για τους φτώχους μετανάστες αναγνώστες συγγεκριμένα, έβρισκα τέτοιου είδους φέτα, σε πακιστανικά μπακάλικα.

Κουλουράκι. Απλά πράγματα. Διαχρονικά. Απο οποιοδήποτε φούρνο αρκεί να είναι φρέκο, ξεροψημένο απο έξω κ ελαφρώς μαστιχωτό απο μέσα.




Ελιίτσες. Τελευταία δοκίμασα την ποικιλία καλαμών τις μικρές. Τρώγονται σαν ποπ-κορν μπροστά στην τηλεόραση. Όπως είδα να τις τρώνε αλλοδαποί απο βάζο. Συνδυάζονται με οτιδήποτε, οπουδήποτε και με οποιον του αρέσει τα γλείφει απλά τα δάχτυλα του όταν τρώει. .