Αγαπητό και αγαπημένο αναγνωστικόν μου κοινό, Σήμερα έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο απο μία εξαδέρφη πρώτη και αγαπημένη ένα μύνημα, 'απο Άγγελο' έλεγε, που αποφάσισα μετά απο βαθύτατη σκέψη να το μοιραστώ μαζί σας. Εαν δε κουράζεσθε το επεξεργάζεστε και το συζητάμε.
'Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980.'
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..."
σσ
σσ
σσ
Εγώ, το λοιπόν, αναγνωστικόν μου κοινό είμαι παιδί των 90s και κορίτσι βεβαίως βεβαίως, πράγμα που σημαίνει ότι πολλές απο τις παραπάνω δραστηριότητες δεν τις τιμούσα. Οι δε κούνιες ήταν πάντα σιχαμερές, ξεχαρβαλωμένες και ξεβαμμένες και αυτό που με ενοχλούσε ιδιαίτερα ήταν μάλλον η βρώμα και η μυρωδιά που έμενε στα χέρια απο τα σίδερα τους. Βέβαια η διαφορά με σήμερα δεν είναι ότι είναι καλύτερες αισθητικά και λειτουργικά αλλά ότι απλά δεν υπάρχουν σήμερα, η ακόμα καλύτερα δεν υπάρχουν καν παιδιά σε οποιαδήποτε δημόσια παιδική χαρα. Βέβαια, εγω χαίρομαι που μερικές είναι απο καλύτερα υλικά..Εχουν αντικατασταθεί απο παιδότοπους ή δε ξέρω και γω τι.
Οι δε ψείρες...ήταν ένα φαινόμενο αληθινό. Αλλά δε θυμάμαι να μας έβαζαν οι μαμάδες μας ξύδι. Θυμάμαι μια βρωμέρη άσπρη σκόνη (ψειρόσκονη) και μέτα επικάλυψη της κεφαλής με σκουφάκι κολυμβητηρίου ολοβραδύς. Σήμερα απο έρευνα που έχω κάνει η ψείρα είναι σπάνιο φαινόμενο. Αλλά υπάρχουν ειδικά σαμπουάν απο το φαρμακείο..
Τη δε μακρυά γαϊδούρα την έπαιζα αλλά μόνο με τη σκέψη ότι πηδάει στη μέση μου ένας μαντράχαλος σήμερα με πίανει ίλλιγκος (είναι και φαλικό). Και ομολογώ πως αμα κάνω παιδί θα το προειδοποιήσω ταμάλα για αυτό το κωλόπαίχνιδο. Και ψαρεύαμε κιόλας.. αλλά η μαμά μας ποτέ δε μαγείρευε τα βραχόψαρα που πιάναμε.
Η μόνες περιοχές που πλέον βλέπεις παιδιά να παίζουν είναι αυτές των αθίγγανων..
Μελαγχολία.
Το πασχα ήταν η πιο σιχαμερή γιορτή απο τότε που πήγα στο λύκειο, διότι έπρεπε να αυξηθούν οι ώρες φροντηστηρίων και το διάβασμα εν όψη παννεληνίων. Αλλά μόνο στο λύκειο. Τώρα τα παιδάκια απο το δημοτικό, το πάσχα τους ετοιμάζονται για Lower, Sorbon, Zertifikat Deutsch, πιάνο και φυσικά τα μαθηματά τους.
Καλό πάσχα σας έυχομαι. Και μη ξεχνάτε
'Αν βρείς στη πόρτα σου απέξω ξύλινο αλογάκι, καβάλα το και με το ένα με το δύο το τρία φεύγα
γιατί το παιχνίδι, μόνο το παίχνιδι μας ταξιδεύει εύπλοα σε όλους τους καιρούς..
γιατί αρχίζει να γερνάει κανείς απο τη στιγμή που σταματάει να παίζει'
5 comments:
Και εγώ μεγάλωσα έτσι όπως λέει το κείμενο αλλά εγώ γούσταρα πάρα πολύ.
Οι ψείρες βέβαια ήταν ένα πακετό. Σε εμένα η μητέρα μου, μου έβαζε ένα φάρμακο και μετά με χτένιζε με μία χτένα που τα δοντάκια της πρέπει να είχαν ένα χιλιοστό απόσταση μεταξύ τους. Δράμα!
Το Πάσχα σαν γιορτή δεν μου λέει πολλά. Άσε δε που θα μας τα πρήξουν πάλι με τα νησιώτικα που τα συχαίνομαι λόγω των τσιριχτών φωνών.
Όπως και να έχει, καλές γιορτές φίλη! :)
Εγώ που γεννήθηκα στα 80's, έιχα όλα τα χαρακτηριστικά των 70's και λίγα των 90's, όπως τα φροντιστήρια και τα lower. Στο μεταίχμιο που λένε. Πολύ αληθινό το κειμενάκι πάντως.
Κική,
ή
Ζέκια
και μένα αυτό το κειμενάκι μου το στείλανε. Δεν το έγραψα εγώ. Αν και σκέφτομαι όταν παρατηρώ παιδάκια, πως κάθε γενιά τελικά εξυμνεί την παιδική της ηλικία σαν ωραιότερη και πιο αληθινή. Ένα πράγμα, κάθε πέρυσι και καλύτερα. Ακόμα και οι μπαμπάδες μας -με τα κοντα παντελονάκια- που παίζαν πεντόβολα στους δρόμους, και δεν είχανε όυτε ένα παιχνίδι τους, είχαν ωραιότερη, λένε, παιδική ηλικία. Καλά, το δικό τους τραύμα, ήταν πού έπρεπε να δουλέψουν απο πολύ μικροί.
Εν τέλει, κάθε γένια παιδιών είναι στο κόσμο τους.
Μπορεί σήμερα να είναι λίγο αποβλακωμένα απο τα pc games την tv και τα play station, αλλά μήπως και εμείς δεν είμαστε? Διάβαζα το post σου περι πτυχιακής, 'με το ποντίκι στο δεξί μου χέρι και το τσιγάρο στο αριστερό' και μεταφέρθηκα σε μια χώρα που με φιλοξένησε δύο χρόνια 'με το ποντίκι στο δεξί μου χέρι και το τσιγάρο στο αριστερό'. Στην Αγγλία.
Θυμάμαι τα πιτσιρίκια που έπιναν, κάπνιζαν, έκλεβαν, έβριζαν, έδερναν στο δρόμο αλλοδαπούς σα συμμορίες σφηγκών
και έλεγα
κι αυτά παιδιά είναι..
Εκεί που η τεχνολογία, η οργάνωση και η αποβλάκωση έχει ξεπεράσει κατά 400+ χρόνια την Ελλαδίτσα μας.
Αμα τα παιδάκια βλέπουν εμάς να είμαστε έτσι, έτσι θα είναι και αυτά.
Εγω μεγαλώνω την εποχή που την έχει διαμορφώσει βασικα η ονειρικά μεγαλωμένη στα 80΄s γενια, και οι ακόμα πιο αγνές προηγούμενες γενιές..
Να τα χ**ω τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσατε, τις αλάνες που παίξατε, αφού η πραγματικότητα που μου παραδώσατε εχει το χαλι που εχει.. Περισσότερο πιστεύω στην αθλια μεγαλωμένη γενιά μου και τις 'χειρότερες' γενιές που έρχονται.. Πιο κοντά στον πάτο, πιο ρεαλιστές και με μεγαλύτερη ανάγκη για να βάλουμε στη ζωή μας όλα αυτα με τα οποία οι παλαιότερες γενιές νουθετήθηκαν-μπούχτισαν και απέρριψαν τόσο εύκολα..
Γενικα μιλώντας..
γεννημένη το '84 πιστεύω πως έπρεπε να το αφιερώσεις σε όλους όσους γεννήθηκαν από το '85 και ΠΡΙΝ
χε :)
(εμένα η μαμά μου μου έβαζε ξύδι και ήταν όλα μία χαρούλα ;))
Post a Comment