Chapter Θρι: Η καλοσύνη των ξένων

Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας και θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, σε όσες αισθάνονται γυναίκες, σε όσες θέλουν να γίνουν γύναικες, σε όσες πρόσφατα έγιναν γύναικες, σε όσες ντύνονται μόνο τα καρναβάλια γυναίκες και σε όλους του άντρες που σέβονται και αγαπάνε τις γυναίκες (τους).

Πιστοί μου αναγνώστες,

Καταρχάς, σας ευχαριστώ πολλάκις που με επισκέπτεστε και ενθαρύνεται το καλλιτεχνικόν μου έργο. Δι' αυτόν τον λόγο και εγώ σας επιβραβεύω και σας κερνάω κουραμπιέδες(βλ.τέρμα κάτω visitors). Κάποτε , πληροφοριακά σας το λέω, οι κουραμπιέδες ήταν το κέρασμα κατατεθέν απο ντόπιους ταξιδιώτες προς και απο Θεσ/νική. Όποιος/α ήθελε να αποδείξει πως επισκέφηκε τη θεσ/νικη έπρεπε να φέρει κουραμπίεδες. Πριν 10 χρόνια ο σύνδεσμος της Θράκης με την Θεσ/νικη ήτω οι κουραμπιέδες Kαρβάλης. Τώρα βέβαια είναι η Eγνατία οδός και γι' αυτό το κέρασμα κατατεθέν είναι τα Σουτζούκ-λουκουμ και τα τρίγωνα πανοράματος αντίστροφα.

Διάβασα τελευταία για το βίβλιο του Πέτρου Τατσόπουλου πολύ ενδιαφέροντα σχόλια, αλλά δεν το προμηθεύτικα ακόμη, διότι είμαι απασχολημένη με το 'Εγκώ μιλήσει κάποια μέρα'.. Πολυ tredy η υιοθεσία αναγνωστικόν μου κοινό, και πολύ ακούγετε τελευταία με αφορμή την έκδοση του παραπάνω βιβλίου, αλλά και της υιοθεσίας που έκανε η Μαντόνα. Ανέτρεξα, το λοιπόν, στης ανεκτίμητης αξίας αρχείο μου, και σας παρουσιάζω ένα γράμμα σήμερα. Είναι γραμμένο απο μιαν αγαπημένη λογοτεχνική, θεατρική και τηλεοπτική ηρωίδα του ελληνικού λαού. Απο έναν συγγραφέα που έπλασε στον νεοελληνικό χώρο το ρέυμα του 'Σουσουδισμού'.

.."Το παρόν τέκνο δεν είναι πτωχό από εκείνα που εκείνα που συνηθίζουν να πετάνε στο δρόμο οι δυστυχείς που δεν μπορούν να τα ταΐσουν. Ούτε είναι κανέναν ύποπτον τέκνον, από εκείνα που γεννιούνται μυστηριωδώς και υπόπτως από κακοηθείς και τσοκαρίες. .........................................

Παρακαλώ θερμώς, κύριοι εφοπλισταί, να το προσέχετε καθότι αριστοκρατικό όπως του λόγου σας και παραχαϊδεμένο και καλομαθημένο. Το όνομα του είναι έτοιμο εφόσον εφρόντισα να το ορίσω Κάθριν και να το βαπτίσετε καταλλήλως. Να του σελβίρετε το πρωινό του γαλατάκι κομπλέ και να του πάρετε ένα καροτσάκι αεροδυναμικό και μια μπόνα να το βγάζει περίπατο – όχι στο Ζάππειο ούτε στο μουσείο, όπου βγάζουν τα μωρά τους οι τσοκαρίες.

Και αν σας το παραδίδω με την καρδίαν μου που κλαίει εις τα αριστοκρατικά σας αισθήματα, είναι διότι είστε και σεις αριστοκράτες όπως και του λόγου μου και κάντε ένα καλό καθόσον η ζωή είναι μια κλίμαξ, άλλοι ανέρχονται και άλλοι κατέρχονται. Θέλω το παιδί μου – μα πωβρ Κάθριν- να πάρει μεγάλη μόρφωσις να μάθει πέντε γλώσσες πάρτε του, περικαλώ δασκάλες και στείλτε το είτε σε κολέγιο, είτε εις σεμινάριο, παρεκτός από δημόσιο σχολείο, όπου συχνάζουν τα παιδιά του λαουτζίκου. Δεν πταίει και ο λαουτζίκος αν έχει κακομαθημένα και σιχαμένα παιδιά, και τους συμπαθώ τους λαϊκούς τύπους αλλά τους λείπει η μόρφωσις και είναι καημός μου, καθότι εγώ, ένεκα η κοσμική ζωή και τα λούσα και οι ράφτρες και οι δεξιώσεις, δεν πρόφτασα αναπτύξω το πνεύμα μου και αυτό είναι πολύ σπουδαίο.

Δεν ξέρω, κ. Εφοπλιστή, τι είναι η δική σας κυρία και τα κορίτσια σας, εάν δεν έχετε ο θεός να σας τα χαρίση, αλλά εγνώρισα πολλές κυρίες και δεσποινίδες του καλού κόσμου, κρύες και σαχλές και όλο επιδείξεις και υπό κάτω σαχλαμάρα και γελοιότητες.

Λοιπόν δεν θέλω να καταντήσει ούτε παρομοίως το παιδί μου, ούτε και να το αφήσω να κατέλθει την κλίμαξ της ζωής, όπου επί του παρόντος με καταδίκασε η μοίρα η τσοκαρία. Όταν μεγαλώσει λιγουλάκι να το πηγαίνετε με κούρσαν στο σχολείο. Το καλοκαίρι να το στείλετε να παραθερίζει είτε Μύκονο είτε Πορταριά και λίγο πιο μεγάλο, περικαλώ ταξίδια στο εξωτερικό, με καταλαβαίνετε. Παρίσι, Λονδίνον, Βερολίνον και τα λοιπά και μην το στείλετε στην Αμερική όπου πηγαίνει ο πτωχόκοσμος. Όταν φτάσει εις ηλικίαν γαμήλιο περικαλώ, να το πανδρέψετε καθ’ όλους τους κανόνας, από επάγγελμα γαμβρού, προτιμώ πρεσβευτή. Και όταν πεθάνετε, κύριε εφοπλιστή - με το μπαρδόν και άνευ παρεξηγήσεως, αλλά είμεθα άνθρωποι και ο θάνατος ανθρώπινος και αστείο πράγμα- να του αφήσετε περικαλώ κληρονομιά ένα μέγαρο να ζη αξιοπρεπώς και να σχωρνάει τη μαμά του που φρόντισε να του εξασφαλίσει τα απαξάπαντα και να το κάνη άνθρωπο και όχι τίποτις τσοκαρία και Μπυθουλία.
Αυτά και τίποτις άλλο δεν έχω να σας παραγγείλω, μετά χαιρετισμών και σεβασμών και μεγάλης ευγνωμοσύνης
Η πονεμένη μήτηρ. "

(Δ. Ψαθάς--Μαντάμ Σουσού..19??)

Αυτά είχα να σας πώ για την ώρα αναγνωστικόν μου κοινό. Αλλά όπως λέει και μια φίλη μου γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους της 'Καλών Τεχνών' 'με εγκατέλειψε ο οίστρος'. θα ζησητήσουμε στην επόμενη συνάντηση μας δια τους καλλιτέχνες--αγαπημένο θέμα--by the way, για την ώρα καλό απόγευμα και καλην εσπέρα.

d@fni.