Chapter τεν: Ατένσιον Πόθος aka Lust, Caution

Από Καλοκαίρι θα προσπεράσουμε, διακριτικά, το φθινόπωρο όχι γιατί δεν μας αρέσει, βεβαίως βεβαίως, αλλά διότι το φθινόπωρο είναι η εποχή που πρέπει να το πάρουμε απόφαση πια πως το καλοκαίρι πέρασε. Και εμείς οι καρκίνοι παθαίνουμε κατάθλιψη το φθινόπωρο. Το φθινόπωρο όμως αφού το φιλοσοφήσαμε ότι ΝΑΙ το καλοκαίρι πέρασε και περάσαμε ωραία, και έμεινε μια άνοιξη για να ξανάρθει, διακριτικά μαζέψαμε τις δυνάμεις μας αύτην την αν μη τι άλλο χειμωνιάτικη μέρα και ανοιγόμαστε στον κόσμο των blogs.

Το καλοκαίρι επισκεφτήκαμε τη Σκόπελο. Μα τι υπέροχα νερά. Και παραλίες δίχως άμμο, με ψιλό βοτσαλάκι ή πετραδάκι. Δίχως ορδές ελλήνοβρετανολοιοπων καγκουροειδών τουριστών (σε αυτό συμβάλει η ύπαρξη της κακομοίρας της Σκιάθου δίπλα). Μάλλον αρκετή ζευγαροκατάσταση τύπου Ναθαναήλ-Κομνηνός ηλιοβασίλεμα τα μάτια σου φωτιά, αγκαλίτσες και φιλάκια και χαδάκια και Μαντώ από την άλλη.

Και εγώ με το έτερον πήγα. Αλλά απεύφεγα το –χεράκι χεράκι ως γνήσια ακόλουθος του «ποτέ μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να κάνουν σε εσένα». Είμαι της αγκαλιτσάς –χιαστί- εγώ.

Εξώ χιονίζει και βαρέθηκα να μιλάω για το καλοκαίρι.

«Προσοχή Πόθος» ή Lust, Caution η τελευταία ταινία που είδα.

Έτσι , ένιωσα επιτέλους μια βαθιά ικανοποίηση για όλα αυτά που σκεφτόμουνα, όταν μεγαλωμένη κυρίως με ελληνικό κινηματογράφο με ακολουθούσαν σα φαντάσματα εκείνη η Ξανθιά κατάσκοπος (Αιμιλια Υψηλαντη) με τον Φρίτζ τον γερμαναρά που του κανε τα γλυκά ματιά και ο Φριτζ της έλεγε - Φριτζ αγαπάει Κατερίνα η ακόμα και Αλίκη η μέγα κατάσκοπος Νέλλη και υπολοχαγός Νατάσσα που δουλεύανε κανονικά και με το νόμο τους εγκέφαλους του εχθρού και τις powerful political figureς, κλέβαν πληροφορίες και στο τέλος τρώγαν λίγο ξύλο αλλά ερχόταν κάποιος Παπαμιχαήλ και τους έσωζε.

Αλλά όχι, όχι αγαπητοί μου τον Mr. Yee δε μπορεί να τον ξεγελάσει μια όμορφη κινεζούλα διψασμένη για σεξ και πόθο.

Όυτε τον θεατή ότι ‘παίζει παίχνιδι’ o Ang Lee. Το καταλάβαμε από την πρώτη ξυλιά στον πισινό της, ότι η γκόμενα γουστάρει τρελά τον Μr Yee και στη ‘μου....α’ της η αντίσταση και οι πιτσιρικάδες παιδικοί της φίλοι με τα ιδεώδη του «ΟΧΙ»

Να πάτε να τη δείτε, δίχως δεύτερη σκέψη.

Chapter νάιν: Διακοπές - Room to let

(Αυτοπορτραίτο?) ιδιοκτήτριας ενοικιαζομένων σε δελεαστική πόζα.

Αγαπητοί bloggers,

Σήμερα θα ήθελα να εκφράσω τα παράπονα μου για την κατάσταση διακοπές στην Ελλάδα τον Αύγουστο. Ναι, καλά ακούσατε τον Αύγουστο και μην με συμβουλέψει σας παρακαλώ κανείς να πάω άλλο μήνα διότι απλούστατα δεν μπορώ. Ούτε να μπορέσω μπορώ (αντιλαμβάνεστε...). Είναι α-δ-υ-ν-α-τ-ο-ν.
Και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από εμένα και (από μερικούς εσάς) οι φιλόξενοι νησιώτες μας.
Συνήθως αυτές που κουμαντάρουν τα του -ενοικιαζόμενου- είναι γυναίκες. Πονηρές, (κουτοπόνηρες), κοντόχοντρες, με ίχνη χθεσινού μακιγιάζ, γαμψή μύτη ή πλακουτσωτή (σε καμία περίπτωση γαλλική), και φυσικά μελαχρινές. Προσπαθούν να 'κόψουν' τον πελάτη από το τηλέφωνο και να αποφασίσουν για το ποιόν του δωματίου που μπορούν να ενοικιάσουν και φυσικά το ποσό. Τα δύο τελευταία δεν είναι σε καμία περίπτωση ανάλογα. Διότι, από τη στιγμή που και ο Σημίτης απέκτησε επιδερμίδα λεία και απαλή σα κώλου μωρού πριν πολλά χρόνια στις προεκλογικές αφίσες, και εγώ δείχνω θεά στη digital δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρασυρθεί ο κάθε ανίδεος τουρίστας από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες που πασάρουν οι άνω πονηρές γυναίκες στα διάφορα web-site και τουριστικά έντυπα.

Ξεκινώντας από τη φανταστική θέα (που προφανώς τραβήχτηκε από την ταράτσα του σπιτιού, η από κάποιο γειτονικό λόφο-βουνό). Με κάποια επίκυψη στις 180⁰ προς πάσα κατεύθυνση ίσως καταφέρεις να δεις μια σταλίτσα γαλάζια θάλασσα κακόμοιρε τουρίστα των ελληνικών νησιών, που τόσο σου έλειψε στη τσιμεντούπολη που μένεις.

Συνεχίζοντας με τις δελεαστικές προσφορές τύπου – κλείστε σε μας- και σας παρέχουμε δωρεάν αυτοκίνητο η μηχανάκι, ή έκπτωση 30% για κρατήσεις μέσω internet, και βέβαια η άνω κύριες σε βεβαιώνουν πως οι προσφορές αυτές ισχύουν μόνον και αυστηρά για χαμηλή σεζόν. Τον Αύγουστο κωλοπιάνουμε γιατί έτσι γουστάρουμε.

Και μην διανοηθείς φτωχέ οικογενειάρχη, μεροκαματιάρη να αναφέρεις ότι έχεις δελτία κοινωνικού τουρισμού γιατί δεν πρόκειται να βρεις δωμάτιο ούτε στη παράγκα του Μπαρμπαγιώργου (βλ.Chapter σέβεν) στο Άνω Κατσαβραχωχώρι , πέρα απ’ το βουνο κόντα στη ρεματιά με τα έλατα ( 100m από τη Θάλασσα θα λέει το site).

Διότι ανέφερα σε μια κυρία-ιδιοκτήτρια πανσίον τηλεφωνικά ότι ενδιαφέρομαι για ένα δωμάτιο

BusinessΚλώσα: (Με ρωτάει όλο γλύκα και όλο μέλι) ethnic?

Τουρίστρια: Δε ξέρω τι εννοείται, ένα κανονικό, φθηνό δωμάτιο θα ήθελα..

BusinessΚλώσα: (Φανερά απογοητευμένη με δείγμα εκνευρισμού) Με κοινωνικό τουρισμό είστε?

Τουρίστρια: (προσβεβλημένη) όχι

BusinessΚλώσα: (με ύφος ταβερνιάρη που κάνει σούμα) Τα ethnic δωμάτια κάνουν 90€ .. μπορώ να σας δώσω ένα όχι ethnic με 40€ , είναι πολύ ωραίο καθαρό με τα πλακάκια του με τα όλα του. Πολύ ωράιο

Τουρίστρια: (καχύποπτα) Μπαλκόνι έχει?

BusinessΚλώσα: ΌΧΙ , έχει ένα παράθυρο όμως. Μεγάλο.

Να χωράς να πηδήξεις άμα σκάσεις το καταμεσήμερο. H κατάσταση έγινε πολύ ethnic αναγνωστικόν μου κοινό. Και οι τιμές επίσης. Έβαλα πλώρη για Κυκλάδες αλλά η απογοήτευση ήρθε τόσο γρήγορα όσο κρατάνε οι όμορφες διακοπές. Καμιά φορά που ακούω πως η Τουρκία μας τρώει λάχανο τον τουρισμό λόγω φτηνών τιμών, και σκέφτομαι ‘καλά να πάθουμε’. ‘Καλά να πάθουνε’ μάλλον. Διότι στην δική μου πόλη έρχεται μόνο ethnic τουρισμός (Αθηναίοι που θεωρούν πως η Θράκη χρειάζεται διαβατήριο και αγοράζουν σουτζούκ-λουκούμ για τη πατρίδα).

Για τα ξενοδοχεία δε θα μιλήσω διότι είναι αξιοπρεπή όσον αφορά το τίτλο και τα αστέρια που μετράνε. Τώρα που είπα αστέρια διαβάσα κάτι πολύ όμορφο στο blog της φίλης μου ggk

«Εμάς, που όταν πάμε διακοπές δεν μας νοιάζει πόσα αστέρια θα έχει το ξενοδοχείο αλλά το πόσο όμορφο θα είναι το φυσικό τοπίο και που δεν πάμε ποτέ στην παραλία για να αράξουμε με το ον δε ροκς ποτό μας πληρώνοντας ένα κάρο λεφτά για "να μας δουν και να τους δούμε " αλλά πάμε για να ηρεμήσουμε ακούγοντας το νερό καθισμένοι στη σκιά των πεύκων». http://librinfoscience.blogspot.com/

και κάπου εδώ θα σας αφήσω να χαζέψω καμιά φωτογραφία απο νησιά. Είναι έρωτας.

Chapter έητ: Λουτσιάνο μέρος 2

Σημέρα η μέρα μας θα είναι και πάλι λογοτεχνική αγαπητοί και αγαπημένοι μου αναγνώστες.
Μετά της Πανελλαδικής και πανβαλκανικής επιτυχίας που είχε το Chapter ουάν, και που βεβαίως συμβάλλατε και εσείς ,συμμεριζόμενη την αγωνία σας αποφάσισα να σας αποστείλω την συνέχεια του Λουτσιάνου αποσπασματικά από το ίδιο βιβλίο που υπενθυμίζω ΔΕΝ έχω γράψει εγώ.
Δάφνη


………………………………………………….. ( μετά από κάποια κεφάλαια-χρόνια)

Επαρήγγειλα εκ των έξω και εφάγαμε όλοι ως μικρά παιδιά, μετά των δαχτύλων, χωρίς την παραμικράν ντρο­πήν ετεμαχίζαμε το κοτόπουλον και ετραβάγαμεν τας πέ­τσας, τα στόματά μας είχον γίνει γυαλιστερά εκ της λίγδας – εσκάσαμεν. 'Ηπιαμε και πολύ.
Ξαφνικά ο Όμηρος ήλθε εις εν κέφι απίστευτον και ήρ­ξατο μιμούμενος τους πάντες, ηθοποιούς, τραγουδιστάς, βουλευτάς. Κατόπιν η Σοφία ήνοιξε την τηλεόρασιν, εμείς είχομεν αντίρρησιν, αλλά είπε «Θα βάλω εκείνο το κανάλι με τα βίντεοκλιψ βιντεοκλίπ», και είχε μίαν νεαράν τρα­γουδίστριαν ενδεδυμένη μόνον με τα απαραίτητα, η οποία ετραγούδα κάτι ενθουσιώδη ποπ τραγούδια, κι ύστερα εις άλλος νέος τραγουδιστής είπε και αυτός κάτι παρόμοιον χαρούμενον ποπ, και ξάφνου ήκουσα κάτι γνωστόν...
'Ητο η εισαγωγή από μίαν Θεσπεσίαν μελωδίαν, κάπου την ήξευρα, ήρχετο εις το μυαλό μου ως εκ του μακρόθεν και αρχικώς ενόμισα πως ήτο από ταινία τινά, αλλά δεν ηδυνάμην να Θυμηθώ, το κρασί με είχεν βαρέσει χτυπήσει σφοδρώς, και τότε είπεν η Σοφία «Αχ, να το, μεγάλη επι­τυχία αυτό το τραγούδι». Και είδον τον τραγουδιστήν, ο οποίος κάτι μου ενεθύμιζε. Ήτο κοντός, όχι πολύ, αλλά και ψηλόν δεν Θα τον έλεγες, και αρκούντως αδύνατος. Είχε εν μικρόν μουστάκιον άνωθεν του στόμάτος και μαλ­λί μακρύ έως τους ώμους. Εφόρει μαύρο πάντελόνι που εγυάλιζε, εν κίτρινο καναρινί υποκάμισον που έφεγγε και εν σακάκι πράσινο που ελαμπύριζε. Έπαιζε δε εις το κλα­ρίνον μίαν θεσπεσίαν μουσιχήν εισαγωγήν – το μόνον κα­λό εις την όλη εικόναν. Ξάφνου εσταμάτησε, είπε: «Γιορ ατένσιον, πλιζ, να απαγγείλω τον καημό της αγάπης...» – και εγώ μόνον τότε ηδυνήθην να διαβάσω αυτό που ενεφανίσθη εις το κάτωθεν της οθόνης, «Τορ 10 – Νο 4, Λουτσιάνο, "0n the beach" ("0 kaimos tis agapis")», και τότε ενεθυμήθην...
Θεέ μου, πρέπει να ήτο ο υιός του Λουτσιάνο! 'Οχι πρέ­πει, σίγουρα! Του ομοίαζε πολύ. 'Ιδιες κινήσεις, το κλα­ρίνον, ακόμη και εκείνο το νευρικό τικ εις το στόμα να σαλιώνει πάντοτε τα χείλη του λόγω του πνευστού, το χα­μόγελο, το κλείσιμο του ομματιού στο κοινό και, τέλος, το ντύσιμο! Ο υιός Λουτσιάνο δεν έπαιζε προς στιγμήν, το μουσικό κομμάτι του πατρός του ηκούγετο ως μπακγράουντ μπαγκράουντ και ο υιός απήγγελλε περιπαθώς, αλλά με αθλίαν προφοράν, το δράμα που αφηγείτο τότε ο πατήρ του εις την ιταλικήν, τώρα όμως εις την αμερικανι­κήν του εκδοχήν διά ευνοήτους λόγους μάρκεντινγκ μάρκε­τιγκ, ως εξής:
Γιου γουέρ γουόκινγκ ον δε μπιτς
Ως για να με συναντήσεις
Και σου είπα εγώ «Τι κιτς!»
Πριν προλάβεις να μιλήσεις...

Τότε έθεσε εις τα γυαλιστερά χείλη το κλαρίνον, ηκούσθη εκ νέου μία Θαυμάσια –είναι αλήθεια– εκτέλεσις του κομ­ματιού, μετά παύσις και συνέχεια της απαγγελίας:
Κι άρχισε μισαντερστάντιγκ
Γιατί νόμισες πω ς είπα
για τα ρούχα που φορούσες
κ αι όπως κείθε γιου γουέρ στάντιγγ
Και στα μάτια με κοιτούσες
Κλάμα ξάφνου γιου γουέρ στάρτιγκ...

«Είναι επιτυχία αυτό;» ρώτησα τη Σοφία, αλλά εκείνη έδειχνε συνεπαρμένη και μου έκανε «Σσς, σσς, πάψε ν' α­κούσουμε» -και συνεμορφώθην προς την υπόδειξίν της.
λοιπόν τώρα το μουσικό Θέμα του κλαρίνου είχε γίνει ολίγον πιο ποπ, και ηκούγοντο και άλλα όργανα, μαρά­κες, τούμπες, ρούμπες και τα συμπαρομαρτούντα, και τότε ο υιός καλλιτέχνης απήγγειλε το τελευταίο κομμάτι ^

Και σου είπα «Είσαι σίλι
Να ορκιστώ και σε καντήλι;
Είσ' η αγάπη μου η μεγάλη!
Το κορμί σου Θα με στείλει
Το φιλί σου είναι χοτ τσίλι
Σ' αγαπώ, δεν έχω άλλη!».

Κι ύστερα συνεπλήρωσε ομιλών: «Εντ νάου δε στόρι άι τολντ του γιου, γουιθ μιούζικ», οπότε ήρχισε η επανεκτέ­λεσις του κομματιού. Το κυρίαρχον όργανον ήτο μεν το κλαρίνον, αλλά ο ενορχηστρώσας είχε προσθέσει πέριξ του πολλά όργανα και το όλο αποτέλεσμα ηκούγετο πάρα πο­λύ γεμάτο. Φυσικά εκυριαρχούσε το μουσικό Θέμα που κάποτε είχα ακούσει εις το πανηγύρι, όταν ήμην μικρός, αλλά τώρα το ήκουγα εις διάφορας εκτελέσεις, πιο αργό, πιο γρήγορο - η Σοφία εξήγησε ότι εγίνετο από σλόου σε ντανς κι ότι αυτό το μουσικό είδος που ακούγαμε ελέ­γετο «ρέ-μιξ» .

Chapter σέβεν: life ιν επαρχία

"Δεσποινίδες και κύριοι,
Κάθομoυν κάποτε στο γραφείο του τέως σπιτιού μου, και έβλέπω τη θέα απο την κατσιβέλικη πλευρά της πόλεως, το Αλαν Κουγιού και διάφορα άλλα ασήμαντα πράγματα, Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τη τύχη να βλέπω και ένα τσίρκο comple με τα λιονταρια, κάτι καμήλες και κανα δύο γαιδάρους. Κακομοιρα πλάσματα..
Η 'πόλη' μου είναι ένα άσχημο χωριό. Χτισμένη σε ένα επίπεδο χαμηλότερο σχεδόν απο τη θάλασσα , θαρρείς πως κρύβεται απο ντροπή για τα χάλια της. Τα σπίτια της, τουρκόσπιτα του χείριστου είδους, άρχισαν να έχουν αρχαιολογική αξία. Ξεπετιούνται εδώ και εκεί, καθένα όπου το σπειρε ο νοικοκύρης του, ώστε οι δρόμοι που σχηματίζονται κατα σύμπτωσιν εν τω μεταξύ, να μην ξέρεις πουθε αρχίζουν και που οδηγούν. Κανένας άλλωστε δεν είναι μακρύτερος απο 30 μέτρα και όλοι έχουν τενεκεδένιες πινακίδες με μεγαλειώδη ονόματα: οδός Μ.Μ. Βασιλείου, οδός Μ.Μ. Ιωανικείου, οδός Μακεδονίας... Υπάρχει και μια οδός Ηρώων τόσο ένδοξη που έχει μετοονομαστεί σε Λεοφώρο (highway εις αγγλιστίν--- Heroes Highway)
Όσο για τους κατοίκους, α! αυτοί είναι πρωτοξάδελφοι του Μπαρμπαγιώργου:''Ελιές.ψιλιές, καλιές''

(ημιδιασκευή)

Ανοίξαμε μεγάλη κουβέντα σήμερα αναγνωστικόν μου κοινό,

διότι το θέμα life ιν επαρχία είναι τρόπον τινά δύσκολο να συζητηθεί αν δεν υπάρχει προσωπικό βίωμα, και εμπειρία. Διότι, αγαπητοί και αγαπημένοι αναγνώστες πάσης φύσεως, το να αντιλαμβάνεσαι την επαρχία σε μια χώρα που το πλείστον ζει εις την πρωτεύουσα και κάποτε πολιτιστική συμπρωτεύουσα Βαλκανίων και Ευρώπης είναι θέμα.

Η αλήθεια είναι πως οι διάφοροι γνωστοί στο δρόμο έχουν κατά ένα περίεργο και ανεξήγητο τρόπο να σου ανακοινώσουν πάντα κάποιο ‘νέο’ που έχει σχέση με δουλειά ή οικογένεια. Και πολλοί ότι παντρεύονται. Η ανακοίνωση ενός γάμου προκαλεί πάντα μια έκπληξη παρόλο που δεν έχει απολύτως τίποτα το εκπληκτικό.

Έπειτα οι τυχαίες συναντήσεις είναι τόσο προγραμματισμένα ίδιες με το καθ’ όλα συνηθισμένο ‘μονότονο end’ που πλέον κάθε συνειδητοποιημένος επαρχιώτης τις αποφεύγει.

Λίγες πόλεις ομολογώ, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ‘ όχι άσχημες’, γιατί όμορφες σε καμία περίπτωση δε λέγονται. Θυμίζουν αθηναϊκά προάστια, ή σε πολλές περιπτώσεις είναι carbon. Παρόλα αυτά, συνεχίζονται να χτίζονται με την ίδια αισθητική που επικρατούσε μεταπολεμικά, με ελάχιστα πάρκα, κανένα ποδήλατο στους δρόμους και φυσικά χωρίς πρόβλεψη. Είναι άσχημο να μένεις σε μια όμορφη χώρα με άσχημες πόλεις. Και ζήτω ταπεινά συγγνώμη από το σπίτι μου με την ευχή να μη με πλακώσει, αλλά δε θα το παινέψω αναγνωστικό μου κοινό. Εκτός και αν μετακομίσω σε νησί.

Chapter σίξ: Ανοιξη, και άνοιξε η καρδιά μας

Αγαπημένο μου αναγνωστικό κοινό,

Η αλήθεια είναι πως δεν δημοσιεύω συχνά στo blog. Κι αυτό όχι γιατί είμαι τεμπέλα, ούτε επειδής δεν ξέρω τι να γράψω. Είναι διότι, κάθε ποιοτικό μαγκαζίνο που σέβεται τον ευατό του, αναγνωστικόν μου κοινό, καλλιτεχνικού και επιστημονικού περιεχομένου, και όχι μοδάτου έχει ως συνήθως κυκλοφορία μηνιαία, ακόμα και τριμηνίαια (βλ. διαβάζω). Ακόμα, και οι μεγάλοι συγγραφείς τους παίρνει μήνες δια να συντάξουν ένα κεφάλαιο. Δια τούτον, λοιπόν, η ποιότης του Blog 'Γιορ ατενσιον πλιζ' επιβάλλει στην συγγραφέα στην όχι και τόσο συχνή σημοσίευση.
Ο παραπάνω πρόλογος, έγινε με αφορμή τα χιλιάδες comments, γράμματα, επιστολές, ηλεκτρονικά ταχυδρομεία των πιστών μου αναγνωστών (που η αλήθεια είναι πως δεν προλαβαίνω να δημοσιεύσω λόγω όγκου..(..sic). Το κέρασμα όμως αποφάσισα έπειτα απο βαθιά σκέψη και έντονη συζήτηση με τις τοπικές αρχές και τους αρμόδιους φορείς για τα πολιτιστικά της πόλης μας, να το αλλάξω απο κουραμπιέ σε σουτζούκ-λουκούμ προς τέρψιν και ευχαρίστησιν των γλυκατζίδων αναγνωστών μου.

Διότι εμένα δεν μου αρέσουν πολύ τα γλυκά, καθότι τα ελληνικά γλυκά έχουν έντονες επιρροές απο Οθωμανική αυτοκρατορία --είναι πολύ γλυκατζούρικα-.
Τα δε ευρωπαϊκά, καθότι υπήρξα και ευρωπαία τα βρίσκω πιο ανάλαφρα, αλλά κατά το πλείστον αδιάφορα.

Και μιας που ξεκίνησε έτσι η μέρα, το σημερινό μας chapter θα το αφιερώσουμε στο φαγητό.
Ανοιξη, και άνοιξε η καρδιά μας.

Εχθές το λοιπόν επισκέφτηκα, τον ιστοχώρο του Μαμαλάκη, http://www.eliasmamalakis.gr/agapimena.asp
και κάπου πήρε το μάτι μου τα αγαπημένα του, προιόντα απο super market και όχι μόνο όπως οι Φρυγανιές Χωριάτικες ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ που αμέσως προμηθεύτηκα και λάτρεψα.
Και σκέφτηκα το λοιπόν και ζήλεψα την ωραία ιδέα του χοντρού, ο οποίος σημειωτέων η δουλειά του είναι να ταξιδεύει και να τρώει και τέλως πάντων θα με φάει η ζήλια που δε σκέφτηκα εγώ να το κάνω πρώτη και το έκανε αυτός, για αυτό τον λόγο θα σας εκθέσω και εγώ αναγνωστικόν μου κοινό μια αγαπημένη λίστα με προιόντα αγαπημένα.
Το chapter αυτό φυσικά θα ανανεώνετε συχνά.
Ξεκινάω με πολύ βασικά πράγματα

Φετούλα, αγαπημένη και λατρεμένη εις τον αιώνα τον άπαντα. Έχω δοκιμάσει άπειρες μάρκες και τύπους worldwide. Και λέω worldwide, διότι μπορεί να μην υπάρχει φέτα-φέτα εκτός Ελλάδας, αλλά υπάρχουν πολλά τυριά επονομαζόμενα -τύπου φέτας. Στην Αγγλία, για τους φτώχους μετανάστες αναγνώστες συγγεκριμένα, έβρισκα τέτοιου είδους φέτα, σε πακιστανικά μπακάλικα.

Κουλουράκι. Απλά πράγματα. Διαχρονικά. Απο οποιοδήποτε φούρνο αρκεί να είναι φρέκο, ξεροψημένο απο έξω κ ελαφρώς μαστιχωτό απο μέσα.




Ελιίτσες. Τελευταία δοκίμασα την ποικιλία καλαμών τις μικρές. Τρώγονται σαν ποπ-κορν μπροστά στην τηλεόραση. Όπως είδα να τις τρώνε αλλοδαποί απο βάζο. Συνδυάζονται με οτιδήποτε, οπουδήποτε και με οποιον του αρέσει τα γλείφει απλά τα δάχτυλα του όταν τρώει. .

Chapter φάϊβ: Αφιερώμενο στα 80s

Αγαπητό και αγαπημένο αναγνωστικόν μου κοινό,

Σήμερα έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο απο μία εξαδέρφη πρώτη και αγαπημένη ένα μύνημα, 'απο Άγγελο' έλεγε, που αποφάσισα μετά απο βαθύτατη σκέψη να το μοιραστώ μαζί σας. Εαν δε κουράζεσθε το επεξεργάζεστε και το συζητάμε.

'Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980.'

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..."

σσ

σσ

σσ

Εγώ, το λοιπόν, αναγνωστικόν μου κοινό είμαι παιδί των 90s και κορίτσι βεβαίως βεβαίως, πράγμα που σημαίνει ότι πολλές απο τις παραπάνω δραστηριότητες δεν τις τιμούσα. Οι δε κούνιες ήταν πάντα σιχαμερές, ξεχαρβαλωμένες και ξεβαμμένες και αυτό που με ενοχλούσε ιδιαίτερα ήταν μάλλον η βρώμα και η μυρωδιά που έμενε στα χέρια απο τα σίδερα τους. Βέβαια η διαφορά με σήμερα δεν είναι ότι είναι καλύτερες αισθητικά και λειτουργικά αλλά ότι απλά δεν υπάρχουν σήμερα, η ακόμα καλύτερα δεν υπάρχουν καν παιδιά σε οποιαδήποτε δημόσια παιδική χαρα. Βέβαια, εγω χαίρομαι που μερικές είναι απο καλύτερα υλικά..Εχουν αντικατασταθεί απο παιδότοπους ή δε ξέρω και γω τι.

Οι δε ψείρες...ήταν ένα φαινόμενο αληθινό. Αλλά δε θυμάμαι να μας έβαζαν οι μαμάδες μας ξύδι. Θυμάμαι μια βρωμέρη άσπρη σκόνη (ψειρόσκονη) και μέτα επικάλυψη της κεφαλής με σκουφάκι κολυμβητηρίου ολοβραδύς. Σήμερα απο έρευνα που έχω κάνει η ψείρα είναι σπάνιο φαινόμενο. Αλλά υπάρχουν ειδικά σαμπουάν απο το φαρμακείο..

Τη δε μακρυά γαϊδούρα την έπαιζα αλλά μόνο με τη σκέψη ότι πηδάει στη μέση μου ένας μαντράχαλος σήμερα με πίανει ίλλιγκος (είναι και φαλικό). Και ομολογώ πως αμα κάνω παιδί θα το προειδοποιήσω ταμάλα για αυτό το κωλόπαίχνιδο. Και ψαρεύαμε κιόλας.. αλλά η μαμά μας ποτέ δε μαγείρευε τα βραχόψαρα που πιάναμε.

Η μόνες περιοχές που πλέον βλέπεις παιδιά να παίζουν είναι αυτές των αθίγγανων..

Μελαγχολία.

Το πασχα ήταν η πιο σιχαμερή γιορτή απο τότε που πήγα στο λύκειο, διότι έπρεπε να αυξηθούν οι ώρες φροντηστηρίων και το διάβασμα εν όψη παννεληνίων. Αλλά μόνο στο λύκειο. Τώρα τα παιδάκια απο το δημοτικό, το πάσχα τους ετοιμάζονται για Lower, Sorbon, Zertifikat Deutsch, πιάνο και φυσικά τα μαθηματά τους.

Καλό πάσχα σας έυχομαι. Και μη ξεχνάτε

'Αν βρείς στη πόρτα σου απέξω ξύλινο αλογάκι, καβάλα το και με το ένα με το δύο το τρία φεύγα

γιατί το παιχνίδι, μόνο το παίχνιδι μας ταξιδεύει εύπλοα σε όλους τους καιρούς..

γιατί αρχίζει να γερνάει κανείς απο τη στιγμή που σταματάει να παίζει'

Chapter φόρ: Σινεφίλ

Πιστοί μου αναγνώστες,

Χθες, ταξίδευώντας με ΚΤΕΛ (..sic), αναπολούσα πολλά και διάφορα που θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας αλλά τα ξέχασα καθώς αμέλησα να κρατήσω σημειώσεις. Κράτησα όμως ένα μυστικό που μου το εμπιστεύτηκε ένας πονηρός σαρακατσάνος πριν φύγω προς απάντηση στην ευχή - τι καλά να κάθομαι μόνη μου για να απλωθώ και να μην κάτσει κανένα τσιμπούρι δίπλα μου. Η συμβουλή το λοιπόν ήταν να καθήσω εξ αρχής στην εξωτερική πλευρά προς διάδρομο. Και να κάνω πως κοιμάμαι.

Μεγάλη επιτυχία αναγνωστικόν μου κοινό το μυστικο σχέδιο που εν συνεχεία θα ονομάσουμε 'Plan-Sarakatsanos' διότι πονηρό μεν-κουτοπόνηρο δε, και η πανουργία του βρίσκετε στο σημείο (προσέξτε με--γιορ ατένσιον) του ύπνου. Διότι με το που θα επιβιβαστείς στο λεωφορείο σε χρόνο ντε-τε πρέπει να είσελθεις σε ύπνο βαθύ. Μόλις το λεοφωρείο βγεί απο την πόλη και σιγουρευτείς πως οι πάντες κάθησαν μπορείς να απλώσεις και τα πονεμένα σου πόδια δίχως τύψεις.

Υπό αυτές τις συνθήκες αναγνωστικόν μου κοινό είχα ένα υπέροχο ταξίδι. Είδα και μια ταινία με μία γκόμενα που την εκβιάζε ένας γκόμενος μέσα σε ένα αεροπλάνο για Μαϊάμι και τελικά η γκόμενα αποδείχτηκε σκληρή και ανελέητη και νίκησε τον κακό. Το soundtrack το υπογράφει ο οδηγός του λεοφωρείου σε laikos fm. Και μιας και μιλάμε για ταινίες πήρα μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση σήμερα απο μια συνάδελφο blogger την ggk: http://librinfoscience.blogspot.com/ να γράψω λέει τις αγαπημένες μου 7 ταινίες.

Εγώ θα γράψω 10

Και δεν είναι μόνο 10 ρε Γογώ!

θα αδικήσω πολύ κόσμο και δεν θέλω να θυμώσω κανέναν. Δηλάδη, με τον Γοούντυ έχω πολύ καλές σχέσεις άριστες θα έλεγα αλλά δε μπήκε στην δεκάδα η ταινία του,και με τον Ινγκμαρ τον συγχωρεμένο?, θα βγει απο το τάφο του να καταραστεί το blog μου, γι' αυτό προς απόλαυση και τέρψιν των φιλήδονων αναγνωστών μου θα ανακοινώσω ταινίες που συμπάθησα αλλά να διευκρινίσω πως δεν είναι τοπ τεν.. και ότι σιχαίνομαι τα τοπ 10. Είπα να διαλέξω μόνο συγχωρεμένους, αλλά θα το κάνω το επόμενο ψυχοσάββατο, θα κάνω μια ντεμί-επιλογή.. χρονολογικά!.

1. City Lights (1931) Charlie Chaplin

2. Kυριακάτικο ξύπνημα (1954) Μιχάλης Κακογιάννης

3. The Rebel (1961) Robert Day

4.Tis kakomoiras (1963) Dinos Katsouridis (βλ. Ζήκος)

5. Morte a Venezia (1971) Luchino Visconti

6.Vasika... kalispera sas (1982), Yannis Dalianidis (βλ. Κούλαρα σ'αγαπώ)

7.Bound (1996) Andy Wachowski, Larry Wachowski

8. Jackie Brown (1997) Quentin Tarantino

9.Velvet Goldmine (1998) Todd Haynes

10. Notes on a Scandal (2006) Richard Eyre

11.The Departed (2006) Martin Scorsese

Αυτά λοιπόν cinefil κοινόν μου.

Αμα είδατε καμιά απο αυτές και εσείς πείτε μου να κάνουμε μουχαμπέτι σινεφίλ.

Chapter Θρι: Η καλοσύνη των ξένων

Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας και θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, σε όσες αισθάνονται γυναίκες, σε όσες θέλουν να γίνουν γύναικες, σε όσες πρόσφατα έγιναν γύναικες, σε όσες ντύνονται μόνο τα καρναβάλια γυναίκες και σε όλους του άντρες που σέβονται και αγαπάνε τις γυναίκες (τους).

Πιστοί μου αναγνώστες,

Καταρχάς, σας ευχαριστώ πολλάκις που με επισκέπτεστε και ενθαρύνεται το καλλιτεχνικόν μου έργο. Δι' αυτόν τον λόγο και εγώ σας επιβραβεύω και σας κερνάω κουραμπιέδες(βλ.τέρμα κάτω visitors). Κάποτε , πληροφοριακά σας το λέω, οι κουραμπιέδες ήταν το κέρασμα κατατεθέν απο ντόπιους ταξιδιώτες προς και απο Θεσ/νική. Όποιος/α ήθελε να αποδείξει πως επισκέφηκε τη θεσ/νικη έπρεπε να φέρει κουραμπίεδες. Πριν 10 χρόνια ο σύνδεσμος της Θράκης με την Θεσ/νικη ήτω οι κουραμπιέδες Kαρβάλης. Τώρα βέβαια είναι η Eγνατία οδός και γι' αυτό το κέρασμα κατατεθέν είναι τα Σουτζούκ-λουκουμ και τα τρίγωνα πανοράματος αντίστροφα.

Διάβασα τελευταία για το βίβλιο του Πέτρου Τατσόπουλου πολύ ενδιαφέροντα σχόλια, αλλά δεν το προμηθεύτικα ακόμη, διότι είμαι απασχολημένη με το 'Εγκώ μιλήσει κάποια μέρα'.. Πολυ tredy η υιοθεσία αναγνωστικόν μου κοινό, και πολύ ακούγετε τελευταία με αφορμή την έκδοση του παραπάνω βιβλίου, αλλά και της υιοθεσίας που έκανε η Μαντόνα. Ανέτρεξα, το λοιπόν, στης ανεκτίμητης αξίας αρχείο μου, και σας παρουσιάζω ένα γράμμα σήμερα. Είναι γραμμένο απο μιαν αγαπημένη λογοτεχνική, θεατρική και τηλεοπτική ηρωίδα του ελληνικού λαού. Απο έναν συγγραφέα που έπλασε στον νεοελληνικό χώρο το ρέυμα του 'Σουσουδισμού'.

.."Το παρόν τέκνο δεν είναι πτωχό από εκείνα που εκείνα που συνηθίζουν να πετάνε στο δρόμο οι δυστυχείς που δεν μπορούν να τα ταΐσουν. Ούτε είναι κανέναν ύποπτον τέκνον, από εκείνα που γεννιούνται μυστηριωδώς και υπόπτως από κακοηθείς και τσοκαρίες. .........................................

Παρακαλώ θερμώς, κύριοι εφοπλισταί, να το προσέχετε καθότι αριστοκρατικό όπως του λόγου σας και παραχαϊδεμένο και καλομαθημένο. Το όνομα του είναι έτοιμο εφόσον εφρόντισα να το ορίσω Κάθριν και να το βαπτίσετε καταλλήλως. Να του σελβίρετε το πρωινό του γαλατάκι κομπλέ και να του πάρετε ένα καροτσάκι αεροδυναμικό και μια μπόνα να το βγάζει περίπατο – όχι στο Ζάππειο ούτε στο μουσείο, όπου βγάζουν τα μωρά τους οι τσοκαρίες.

Και αν σας το παραδίδω με την καρδίαν μου που κλαίει εις τα αριστοκρατικά σας αισθήματα, είναι διότι είστε και σεις αριστοκράτες όπως και του λόγου μου και κάντε ένα καλό καθόσον η ζωή είναι μια κλίμαξ, άλλοι ανέρχονται και άλλοι κατέρχονται. Θέλω το παιδί μου – μα πωβρ Κάθριν- να πάρει μεγάλη μόρφωσις να μάθει πέντε γλώσσες πάρτε του, περικαλώ δασκάλες και στείλτε το είτε σε κολέγιο, είτε εις σεμινάριο, παρεκτός από δημόσιο σχολείο, όπου συχνάζουν τα παιδιά του λαουτζίκου. Δεν πταίει και ο λαουτζίκος αν έχει κακομαθημένα και σιχαμένα παιδιά, και τους συμπαθώ τους λαϊκούς τύπους αλλά τους λείπει η μόρφωσις και είναι καημός μου, καθότι εγώ, ένεκα η κοσμική ζωή και τα λούσα και οι ράφτρες και οι δεξιώσεις, δεν πρόφτασα αναπτύξω το πνεύμα μου και αυτό είναι πολύ σπουδαίο.

Δεν ξέρω, κ. Εφοπλιστή, τι είναι η δική σας κυρία και τα κορίτσια σας, εάν δεν έχετε ο θεός να σας τα χαρίση, αλλά εγνώρισα πολλές κυρίες και δεσποινίδες του καλού κόσμου, κρύες και σαχλές και όλο επιδείξεις και υπό κάτω σαχλαμάρα και γελοιότητες.

Λοιπόν δεν θέλω να καταντήσει ούτε παρομοίως το παιδί μου, ούτε και να το αφήσω να κατέλθει την κλίμαξ της ζωής, όπου επί του παρόντος με καταδίκασε η μοίρα η τσοκαρία. Όταν μεγαλώσει λιγουλάκι να το πηγαίνετε με κούρσαν στο σχολείο. Το καλοκαίρι να το στείλετε να παραθερίζει είτε Μύκονο είτε Πορταριά και λίγο πιο μεγάλο, περικαλώ ταξίδια στο εξωτερικό, με καταλαβαίνετε. Παρίσι, Λονδίνον, Βερολίνον και τα λοιπά και μην το στείλετε στην Αμερική όπου πηγαίνει ο πτωχόκοσμος. Όταν φτάσει εις ηλικίαν γαμήλιο περικαλώ, να το πανδρέψετε καθ’ όλους τους κανόνας, από επάγγελμα γαμβρού, προτιμώ πρεσβευτή. Και όταν πεθάνετε, κύριε εφοπλιστή - με το μπαρδόν και άνευ παρεξηγήσεως, αλλά είμεθα άνθρωποι και ο θάνατος ανθρώπινος και αστείο πράγμα- να του αφήσετε περικαλώ κληρονομιά ένα μέγαρο να ζη αξιοπρεπώς και να σχωρνάει τη μαμά του που φρόντισε να του εξασφαλίσει τα απαξάπαντα και να το κάνη άνθρωπο και όχι τίποτις τσοκαρία και Μπυθουλία.
Αυτά και τίποτις άλλο δεν έχω να σας παραγγείλω, μετά χαιρετισμών και σεβασμών και μεγάλης ευγνωμοσύνης
Η πονεμένη μήτηρ. "

(Δ. Ψαθάς--Μαντάμ Σουσού..19??)

Αυτά είχα να σας πώ για την ώρα αναγνωστικόν μου κοινό. Αλλά όπως λέει και μια φίλη μου γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους της 'Καλών Τεχνών' 'με εγκατέλειψε ο οίστρος'. θα ζησητήσουμε στην επόμενη συνάντηση μας δια τους καλλιτέχνες--αγαπημένο θέμα--by the way, για την ώρα καλό απόγευμα και καλην εσπέρα.

d@fni.

Chapter Τού: Ο Διοικητής του ΙΚΑ

Σήμερα το λοιπόν θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή των πολυαγαπημένων μου αναγνωστών στο ζήτημα της μοιχείας εν Ελλάδι, εν έτη 2007, με αφορμή τον συγχωρεμένο διοικητή του ανεπανάληπτου αυτού ασφαλιστικού ιδρύματος με τις πιο extra LARGE περιπτώσεις γραφειοκοκρατείας worldwide. Αλλά εκτρέπομαι. Θα αφιερώσω άλλο chapter στα ιδρύματα γενικότερα. (αγαπημένο θέμα).

Μια φίλη μου έστειλε ένα ποιηματάκι που κυκλοφορεί ευρέως αυτές τις μέρες στο διαδύκτιο και στα κινητά (κυρίως σε target audience περί τα 40-50+).

Του ΙΚΑ ο διοικητής
έπεσε στο καθήκον
γιατί κολλούσε ένσημα
στην γκόμενα κατ’ οίκον

Κι έσκασε μύτη ο άντρας της
τον έπιασαν στα πράσα
και τώρα τον διαβάζουνε
παπάδες με τα ράσα.

Αν έχεις την καρδιά ζεστή
Κι ανήσυχο το πέος να
δεις για πότε γίνεσαι
Και συ Βαρθολομαίος

Μεγάλο ξεσάλωμα...αναγνωστικό μου κοινό. Και ευθύς το μυαλό μου ανέτρεξε, με τουτή την σπαρταριστική greek humour--μαυρίλα σε κάτι που είχα διαβάσει στην κυριακάτικη ελευθεροτυπία σε μια αγαπημένη στήλη:

ΥΓ Δεν με σοκάρει που ένας 66χρονος διοικητής έχει δεσμό με μια 47χρονη εργαζόμενη. Αντίθετα, το βρίσκω δείγμα ζωντάνιας και για τους δύο.Δεν με σοκάρει που και οι δύο είναι παντρεμένοι. Τα ένστικτα και οι ανάγκες των ενστίκτων δεν παντρεύονται. Και δεν προσβάλλουν, εφόσον διατηρούν τη σχέση τους μεταξύ τους και δεν τη διατυμπανίζουν.

Δεν με σοκάρει που ο απατημένος σύζυγος πάει να ζητήσει το δίκιο του. Αντίθετα, το βρίσκω πολύ φυσιολογικό και απορώ με τη φυσική του δειλία να περιμένει μισή ώρα, αντί να μπουκάρει μέσα, όπως το λέει ο λαός. Δεν με σοκάρει η βιαιοπραγία και ο θάνατος. Τα θεωρώ φυσικά επακόλουθα ενός πάθους, που λέγεται προσωπικότητα και ερωτική πράξη. Καταδικαστέα, αλλά φυσικά.

Εκείνο που με σοκάρει είναι ότι μια γυναίκα ακούει δύο άντρες να πλακώνονται γι' αυτήν και, αντί να βγει να τους χωρίσει, μένει κρυμμένη πίσω απ' την πόρτα της, μοιραία, άβουλη, δειλή, μικρή, απούσα και ανεύθυνη. Και για τους δύο.

Εκείνο που με σοκάρει είναι που και μετά δεν έχει βρει ούτε κουβέντα αγάπης να ξεστομίσει για κανέναν από τους δύο, που τη ζωή τους χάλασαν για κείνη. Παρά, κρυμμένη πάλι από δικαιολογίες, τον εαυτό της μόνο πάει να βγάλει απ' την ευθύνη. Α

αδικος θάνατος, άδικο έγκλημα, άδικος διασυρμός. Για το Τίποτα.

(Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr. -ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 18/02/2007)

Αναμένω με ανυπομονησία την κινηματογραφική μεταφορά του σεναρίου, όπως αυτό του 'Εγώ ο Άγγελος που σκότωσα τον εραστή μου΄

Τώρα που είπα 'ΆΓΓΕΛΟΣ", επισκέφτηκα το ξανθιώτικο καρνάβαλι. Ήταν ομολογουμένως πολύ σέξυ. Με τόσες κουκλάρες ξέκωλες τραβεστί θα ζήλευε και η Χελουδάκη. Κάθε χρόνο παρατηρώ στα 'καρναβάλια' όλο και περισσότερες version απο τραβεστι (καλόγριες, νοσοκόμες, χήρες, διανοούμενες...)

Μια πολύ καλή ευκαιρία να μεταμορφώνεται η ελληνική επαρχία σε συγγρού. 'ΤransGreece"

Chapter Ουάν: Λουτσιάνο

Αναγνωστικόν μου κοινό, λοιπόν,

Όπως βέβαια θα γνωρίζεται, καθότι γραμματιζούμενοι άνθρωποι ούλοι σας και εγώ μια ταπεινή βιβλιοθηκάριος, οι τίτλοι δεν κάνουν το παπά τόσο μάλλον τα ράσα. Δι’ αυτόν τον λόγο σας επισυνάπτω (attach) απόσπασμα εκ του βιβλίου που πρόσφατα εφρόντισα να προμηθευτώ, να το διαβάσετε να ξεστραβωθείτε δια να σας αποκαλώ οριτζινάλε αναγνωστικόν κοινό. Να διευκρινίσω δε, ό τ ι δ ε ν το έγραψα εγώ διότι αμα το έγραφα εγώ θα το έστελνα στον Πατάκη συστημένο (επί αποδείξη μη χαθεί κιόλας) κι ούχι σε εσάς. Το έγραψε ο Ατσέριος Τσίκράς (Το χρονικό ενός αδικημένου ποιητή). Τώρα όταν εγγράψει και η μεγαλειότητα μου κάτι τις θα σας αναβαθμίσω από ‘αναγνωστικόν κοινόν’ σε ‘ κριτικούς λογοτεχνίας’ πρωτού το στείλω συστημένο στο Πατάκη. Αυτά δια την ώρα, καλή πρωία, καλή βδομάδα.

''…….Τότε είδα έναν που παρασκεύαζε μαλλί της γριάς. 'Εριχνε ζάχαρη μέσα εις τον κύλινδρον και τον γυρνούσε με γρήγορας κινήσεις, ως να εζωγράφιζε εις τον αέραν, κι ήτο εν πράμα ωσάν σύννεφο μικρό περασμένο εις το καλαμάκι, έλεγες άμα βάλω κι αστέρια τριγύρω θα έχω ένα σύμπαν εκ σακχάρεως, οπότε και αγόρασα εν. Άπλωσα την χείραν μου και του έδωσα τα λεφτά, κι αυτός είπε: «'Ελα ένα μαλλάκιιι για το 'αγοράκιι», και, όπως μου το φερε εμπρός εις το πρόσωπον με πήρε η μυρουδιά η λιγωτική και με ζάλισε η γλυκύτης. Το έφαγα λαχταριστά έφαγε ολίγού η μύτη, επήγε και εις τα μαλλιά, κι έγινε τελικός μαλλί νεαρού ομού μετά μαλλιού γραίας.…………………..

Έφθασα εμπροστά κι είδα τριγύρω τον κόσμον εις ημικύκλιού και εις την μέσην εν τύπον απίστευτον.'Ητα κοντός, όχι πολύ, αλλά και ψηλόν δεν Θα τον έλεγες, πολύ αδύνατος έως ξερακιανός, με δέρμα μαυριδερό έως σκούρο. Είχε εν μουστάκι μαύρο και το μαλλί του έχομε κύματα κι έλαμπε εκ της μπριγιαντίνης. Οι χείρες του ήσαν αποστειρωμένες αποστεωμένες κι ενθυμούμαι ότι είχε εις το στόμα δύο δόντια χρυσά, που έλαμπαν κάθε που το ήνοιγε να μιλήσει. Κρατούσε ανά χείρας εν κλαρίνο, μαύρο αλλά και με κουμπιά γυαλιστερά ωσάν τα δόντια του, που στραφτοκοπούσαν όπως έπεφταν τα φώτα από τριγύρω και το φεγγάρι από ψηλά.Εγελούσε συνέχεια, κι ας είχε μια νευρικότης, που την εκατάλαβα διότι έγλειφε διαρκώς τα χείλη του - αν και αργότερα έμαθα ότι αυτό είναι συνήθεια εις αυτούς που παίζουν πνευστά όργανα, να υγραίνουν το στόμα ώστε να μην τσούζει διαρκούντος του παιξίματος.…………………

Ο ανωτέρω αναφερόμενος έβηξε μία, δύο, και ύστερα έγλειψε τα χείλη πάλι μία, δύο, έσιαξε τα πέτα νευρικά χι ύστερα ξεκίνησε λέγων: «Την προσοχή σας, παρακαλώ, ένα λεπτό διά τον καλλιτέχνη...», και κάποιος τον διέκοψε: «Άντε, ρε Λούτσιο, ρίχ' τα επιτέλους». Κι ο Λούτσιο, που δεν ελέγετο έτσι, Θέλησε αμέσως να διορθώσει το λάθος διευκρινίζων: «Λουτσιάνο, παρακαλώ, βέρος Ιταλός, εκ Νεαπόλεως ορμώμενος, ήρθα μία τουρ εδώ εις την Γκρέτσια εφέτος περ κονοσέρε, να γνωρίσω δηλαδή, αλά κουέστο ποπουλατσιόνε, εις τον ενθάδε ντόπιον πληθυσμόν, ιλ μίο ταλέντο, την μουσική μου δεινότης! Θα σας απαγγείλω» συνέχισεν ο Λουτσιάνο «ένα πρόσφατο δείγμα ντάλα μία ποεζία, της ποίησής μου, που έγραψα στα πλοίον καθώς αριβάριζα για εδώ. Παρακαλώ μόνον ησυχία, για να ακούσετε την ποίηση, τη γλώσσα τη μαγική, που μόνο με το μιράκολο της μούζικα μπορεί να συγκριθεί. Γιατί ιλ σιγκρουατσιόνε ετούτη, η σύγκριση αυτή, Θα τις βγάλει και τις δυο ισοπόλε, δηλαδή ισόπαλες...» - και κοίταξε γύρω διά να ιδεί τι αντίκτυπον είχαν τα λεγόμενά του.«Παίξε κλαρίνο, ρε» φώναξε κάποιος, κι ύστερα μια γυναίκα τσίριξε δυνατά λέγουσα: «Α να χαθείς, βρε αλήτη», και εκαταλάβαμε όλοι τι είχε συμβεί, κι ο Λουτσιάνο
είπε:

«Ψυχραιμία, περ φαβόρε, ηρεμήστε κι οι άντρες να πάνε μόλτο στριμόκωλο αλά ντόνε, πιο κοντά στις γυναίκες τους, καπίσκι, ε;», κι όταν το πλήθος υπάκουσε κι όλα τα ζεύγη εκόλλησαν ο εις επάνω εις τον άλλον, τότε ο Λουτσιάνο μάς προέτρεψε: «Τώρα ακούστε!». 'Εβηξε μία, δύο, έγλειψε τα χείλη κι ύστερα απήγγειλε με φωνήν < πασιονάρε, ρομανσερί» τον πρώτο στίχο του δράματος που ισχυρίζετο ότι είχε συγγράψει ο ίδιος:

Περπατούσαμε στην άμμο

Και σου είπα εγώ: «Ti amo»

Κι εσύ νόμισες « Τι άμμο !» έ

χει ετούτη η αμμουδιά!

Μικρά σιωπή, ίσα για να καταλάβουμε το νόημα, και μετάΚι έτσι άρχισ' ένα αμόρε Και μου έκανες το ονόρε Να μου δώσεις ουν μπατσιόνε Δίπλα εκεί στην αμμουδιά!'Ύστερα συνέχισε: «Εδώ να διευκρινίσω ότι "μπατσιόνε" είναι το φιλί ιταλιστί, εκ του ιταλικού "μπατσιώνω", "μπατσιώνομαι", και παρακαλώ μην το παρεξηγήσετε, καθότι σημαίνει ουχί αυτό που Θα ενόμιζε ο 'Ελλην, δηλαδή ρίχνω σφαλιάρα, φούσκο γερό, αλλά το εναντίον, πλακώνομαι στα φιλιά., φιλάχια, ματς μουτσ;, και σταματώ εδώ, λόγω τα ανήλικα που είναι παρόντες». Μ' αυτό το τελευταίο μού έριξε μια ματιά γρήγορη, αλλά εγώ διόλου δεν εντράπηκα. Κι άμα ο Λουτσιάνο είδε ότι ουδείς έτερος εντράπη, εσυνέχισε το ερωτικό δράμα ως εξής, απαγγέλλων:
Όμως είχες χι άλλο αμόρε

Και μου έστειλε ο σινιόρεΤάγμα από καραμπινιόρε

Πάνω εκεί στην αμμουδιά.Τότε είπα: «Ω, σινίόρο...
(και εις το σημείο τούτο ήρχισεν ο Λουτσιάνο σταυροκοπούμενος, και τον ηκολούθησαν εις αυτό και μερικοί θρησκευτικοί θεοσεβούμενοι εκ του πλήθους)...

Σώσε με απ' τον Τροβατόρο>>

Κι ανέβηκα εις το παπόροΠου επέπλεε παρέκεί...Κι έτσι εσώθηκα>

δήλωσε ο Λουτσιάνο χαμογελών, λες και προ ολίγου είχε κινδυνεύσει ο ίδιος και μόλις είχεν σωθεί φθάσας ως εμάς με το παπόρο, και έτι χαμογελών είπε: «Και τώρα το ερωτικόν δράμα που μόλις αφηγήθηκα μεταφρασμένον εις μουσικήν...>>.'Εθεσε την άκρη του κλαρίνου εις το στόμα του με τόσην τρυφερότης, εστάθη δι' ολίγον ακίνητος χι ύστερα φύσηξε τας πρώτος νότας, και τότε ένιωσα εν αεράκι να περνά ανάμεσά μας, ωσάν χέρι αόρατο που σ' αγγίζει εις τον ώμον και χαρίζει απλόχερην δροσιά μέσα εις την κάψαν του Θέρους.¨

(απόσπασμα απο 'το χρονικό ενός αδικημένου ποιητή', Αστέριου Τσίκρα, εκδ. Πατάκη 2006)

Intoduction (εισαγωγή)

Αγαπητοί μου bloggers και αγαπημένα μου ‘contacts’ εν είδη ‘επαφές’ αποφάσισα το λοιπόν από σήμερα να επεκταθώ στο χώρο της δημοσιότητας, καθότι οι αλλεπάλληλες εκκλήσεις σας και παρακλήσεις και παρεκκλίσεις άμα θέλετε, με ανάγκασαν να ανοίξω αυτό το blog. Από σήμερα λοιπών, και λόγω των εγκαινίων του καινούριου αυτού blog, αποφάσισα να σας αναβαθμίσω από ‘επαφές’ εις αναγνωστικόν κοινό, μερικούς βέβαια σας έχω αναβαθμίσει προ καιρού αλλά δια να μην παρεξηγηθούν οι καινούριοι bloggers, και έχουμε και ευτράπελα και ξέρετε πόσο απεχθάνομαι τοιαύτας μικρότητες…τους αναβαθμίζω και αυτούς με κάθε τιμή ενόψει πάντα των εγκαινίων μας.

Αναγνωστικόν μου κοινό, λοιπόν,
Για σήμερα , μέρα που είναι χρονιάρα, θα είμαι σύντομη και περιεκτική. Και αυτό όχι για να μην σας κουράσω αλλά γιατί μέχρι να βρω όνομα για το blog και να προσαρμοστώ στο νέο (εκδοτικό μου) περιβάλλον πιάστηκε ο ποπός μου στη καρέκλα του σκηνοθέτη όπως επίσης και η πλάτη μου. Για το δεύτερο υπάρχει λύση βέβαια, ο άντρας στο διπλανό δωμάτιο με ένα χαλαρωτικό μασάζ ή ακόμα και ένα χαμάμ στα γειτονικά πομακοχώρια, αλλά το πρόβλημα είναι πως ο άντρας στο διπλανό δωμάτιο δεν το παίρνει ποτέ απόφαση να μου κάνει μασάζ, όσο για τα γειτονικά πομακοχώρια μέχρι να οδηγήσω ως εκεί θα έχει πιαστεί και το υπόλοιπο σώμα μου. Και η Ιταλία γείτονας χώρα είναι..
Αυτά λοιπόν για σήμερα
Σας ασπάζομαι και σας καλωσορίζω
d@fni.